Een predikant is geen werknemer, maar een pelgrim

Het jaarthema van de Gereformeerde Bond – ‘Geroepen in kerk en wereld’ – vraagt aandacht voor persoonlijke roeping in kerk en samenleving. In dat kader enkele waarnemingen en mijmeringen over de roeping tot predikant. Een roeping tot dienst en pelgrimage.

Een predikant is een geroepen mens. Er was een stem in je leven, waarvan je gelooft dat het de stem van God was. Dat raakt een teer geheim. Wie kan het precies onder woorden bren‍gen? Voor sommigen kwam de roeping als een blik‍seminslag. Anderen maken gewag van een stil groei‍end verlangen, iets wat je niet meer loslaat. Dat verlangen – de apostel is er positief over. Wie verlan‍gen heeft naar het ambt van een opziener, begeert een voortreffelijk werk (1 Tim. 3:1). Als dat verlan‍gen biddend in handen van Christus wordt gelegd, doet Hij er wonderlijke dingen mee. voorbij (1 Kor. 7:31). Letterlijk staat er: het schema. Door het geloof in Christus pas je niet langer in het stramien van deze wereld (Rom. 12:1-2). Daarin is een predikant een voorbeeld voor de kudde. Op elk huis past een bordje: Linquenda – het moet verlaten worden. Dat bordje past zeker boven de voordeur van een pastorie. Overigens, die pastorie: dat is een verhaal apart. Meer en meer zijn predikanten bezig met het ver‍werven van een koopwoning. Ik leg als vraag voor: hoe verhoudt zich dat tot de pelgrimage?

Beroepbaar

Volgens de wijsheid van de kerkorde is een predi‍kant niet binnen vier jaar beroepbaar. En daarna weer wel. In de praktijk blijkt dat predikanten meer en meer geneigd zijn die periode op te rekken – be‍roepingscommissies weten daarvan mee te praten. Ik schrijf niet om dat te veroordelen. Er kunnen allerlei zwaarwegende motieven voor zijn. Tegelijk neem ik wel een tendens waar, een sluipend proces. Ontstaat er niet langzamerhand een omkering, waarbij niet de roepende gemeente de regie heeft, maar de predikant? Als dat zo zou zijn, komt de vraag op: is de predikant bereid de leiding van de Heere te aanvaarden? Het zou niet verkeerd zijn als een kerkenraad dat van tijd tot tijd bespreekt met zijn predikant. Het kan een gespreksthema zijn in het jaargesprek. Een andere tendens is dat predikanten na verloop van tijd zich innerlijk überhaupt niet meer openstel‍len om een plaatselijke gemeente te dienen. Zij gaan op zoek naar een andere invulling in de kerk.